Dierenmanieren bij Hof van Eckberge

Door Wilma Fels
  • 22 maart 2016
  • 0 reacties

Als ik door de schuifdeuren bij het Hof van Eckberge naar binnen ga, stap ik in een andere wereld. De klanken van de Spaanse muziek verwelkomen mij. Prachtige kleuraccenten geven mij het gevoel dat ik in een ander land ben beland, op een andere plek en als ik mijn ogen dicht doe, zou ik maar zo onder een rieten parasol op het strand kunnen liggen.

Nieuwsgierig kijk ik verder in de open ruimte. Mijn oog valt op een kleurig bordje met Mini ZOO. Ik volg het bordje naar buiten, over de zandpaadjes, langs de stenen dijkjes en watertjes. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt en als ik door het hekje wandel, sta ik oog in oog met een nandoe. Zijn fluweelzachte ogen kijken me aan en hij komt zo dichtbij dat ik de prachtige structuur van zijn veren kan zien. Zijn poten zijn imposant en zijn kop heeft bijna iets hilarisch grappigs. Glimlachend loop ik verder, het bruggetje over, langs de schildpaddenligplaats en de feloranje koikarpers, die me met hun blubbende bekjes begroeten. Mijn oog valt op een kalkoen, die zijn staartveren heeft uitgeklapt. In combinatie met zijn rood met blauwe kop en imposante rode baard aan zijn kin, lijkt hij wel een indiaan op oorlogspad. De rendieren liggen onverstoord in hun wei en de wallaby’s zitten rustig in groepjes bij elkaar. Verder loop ik, langs wat overgebleven herfstbessen en een struik met prachtige witte lentebloesem, me afvragend welke dieren ik nog meer zal tegenkomen in de voor mij opdoemende dierverblijven. De stekelvarkens hebben zich teruggetrokken. Het zijn nachtdieren, ze proberen het licht te vermijden, behalve als er iets te eten valt. In het nieuwe Asno Mundo, de wereld van de ezels, staan vier tevreden ezeltjes te eten uit een ruif. De altijd alerte alpaca’s hebben het zich gemakkelijk gemaakt. Loom herkauwend liggen ze in het gras, alsof ze hier altijd al zijn geweest. De ara’s praten luidruchtig met elkaar. Aan de sinaasappelschillen op de grond te zien, hebben ze net genoten van hun ontbijt. De wasbeertjes lopen vlijtig heen en weer in hun huisje en vissen in het koude water van hun vijvertje.

“Nieuwe wereld” heet het hier en opeens wil ik meer weten over deze bijzondere verzameling dieren uit alle windstreken van de aarde, die op deze plek verzameld zijn in het Achterhoekse landschap. Bij het nieuw aangelegde wilgendoolhof kom ik Marco tegen. Hij is stagiair-dierverzorger en gaat de dieren voeren. Ik loop met hem langs de ezeltjes, door de grote poort voor een kijkje achter de schermen. Als ik het verzorgerhuis binnenkom, zie ik verschillende soorten voer staan. Er hangt een voerbord en er is een ruimte voor workshops waar kinderen iets kunnen leren over de dieren.

Met een emmer vol wortels en een soort “muesli” gaan we naar de stekelvarkens. Snel komen de van oorsprong nachtdieren aangerend. Het voer wordt her en der in het hok neergelegd, zodat de dieren in beweging komen en moeten zoeken naar hun eten. De wallaby’s houden van brood, dus nemen we stukken stokbrood voor ze mee. Het zijn rustige, bijna verlegen dieren en als je bij ze in de buurt komt, zullen ze weg springen. Ze gebruiken hun voorpoten om het brood vast te pakken en op te eten. Wallaby's zijn gevoelig voor kaakontstekingen. De wilgentakken van het wilgendoolhof zullen later, als het doolhof aangegroeid is, gesnoeid worden en als voedsel en ter voorkoming van deze ontstekingen gevoerd worden aan de wallaby's.

Met stukjes appel lopen we door naar kwetterende broer en zus ara. Deze prachtig gekleurde dieren zitten erg mooi in hun veren. De felle kleuren blauw en oranje vormen een prachtig schouwspel en steeds als de mooie, grote vogels hun vleugels bewegen, lijken er nieuwe kleurencombinaties te ontstaan. De dieren worden 1 keer per dag nat gespoten om het stof uit de veren te halen en de huid in goede conditie te houden. Omdat ara’s in het wild in het tropische regenwoud wonen, zijn ze gewend aan vochtige warmte. Door de ara’s nat te maken, wordt dit nagebootst en blijven hun veren in goede conditie.

We gaan voer halen voor de wasbeertjes. Ik loop langs een terrarium met baardagamen, 2 volwassen dieren en 5 kleintjes. De kleintjes zijn aan het vervellen. Hun velletje wordt dof, waarna ze langs stenen gaan schuren om de dode huid kwijt te raken en hun nieuwe vel te laten zien.

Heel intrigerend zijn ze, de wasbeertjes. Bijzondere diertjes, die wat weg hebben van beertjes maar ook wel van een hond of een kat. Ze zijn gevoelig voor zowel honden- als kattenziektes en krijgen daarom jaarlijks inentingen om ziekten te voorkomen. Vlijtig zijn ze en erg slim. Zo heeft hun verblijf speciale lasverbindingen, want schroefjes kunnen ze losdraaien. De dieren zien er erg schattig uit maar zijn niet handzaam en hun tanden zijn erg scherp. Met een mix van hondenbrokken en stukjes wortel gaan we naar het verblijf. De wortel moet in stukjes gesneden worden, want de kieskeurige wasbeertjes eten ze anders niet op. Marco vertelt, dat de wasbeertjes hun naam danken aan het feit dat ze hun voedsel wassen en dat ze graag vissen in meertjes en beekjes. Hun pootjes zijn erg gevoelig en in contact met water worden ze nog gevoeliger. Hij gooit wat brokken in het water, zodat de wasberen op een natuurlijke manier hun eten kunnen wassen. Zo gaan ze zich niet vervelen en voelen ze zich op hun gemak bij dit natuurlijke gedrag. Ze zijn naar Hof van Eckberge gekomen door een bijzondere samenwerking met Stichting AAP uit Almere. Deze stichting vangt wilde dieren op die van nature niet in Nederland thuis horen. Ze hebben vaak nare ervaringen meegemaakt en werden gehouden als huisdier, terwijl ze daar niet geschikt voor zijn. Deze wasbeertjes zijn ook opgevangen door stichting AAP en vinden nu hier in de Mini ZOO een geschikt permanent onderkomen met soortgenoten.

Ik zeg Marco gedag en loop nogmaals langs de dieren. Elke keer is er weer iets nieuws te zien. En alles wat ik net heb gehoord over de dieren in de Mini ZOO, maakt ze extra bijzonder. De zwarte zwanen besluiten wat baantjes te gaan trekken in de vijver. En de nandoe? Ik zou zweren dat ze naar me knipoogt en me toefluistert dat ik heel snel weer een keer terug moet komen.

Foto's door Nadi Zoetebier 

Dierenmanieren bij Hof van Eckberge

Wilma Fels

Dromer, reiziger, poeet, bewonderaar, urban knitter, hip en stoer, altijd op zoek naar verwonderingen en de humor in het leven van alledag.

InEibergen EOV VVV